กูไม่รู้จะไประบายที่ไหน
ลงแม่งที่บล็อคนี่แหละวะ
อีเหี้ยเอ้ย คิดถึงข้าวสารอย่างแรง
คิดถึงมากมากมากมากมากมากมาก
ทำไมกูไม่รวยวะ ทำไมกูไม่รวยอย่างคนอื่นเค้า
จะได้ซื้อตั๋วกลับบ้านให้แม่งรู้แล้วรู้รอดไปเลยโว้ย
อีห่า
ไม่ได้กลับบ้านตั้งปีแล้วโว้ย
กูเกิดที่ประเทศไทย กูต้องคิดถึงบ้านเป็นธรรมดา
เออ ถึงมัันจะไม่สวยไม่สะอาดไม่เงียบ
กูก็อยู่ของกูได้ว่อยยยย
กูอยู่ของกูมาตั้งนานแล้ว ทำไมกูจะอยู่ไม่ได้วะ
สัดนรก
เมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
คิดถึงแม่งชิบหาย
คิดถึงพ่อ แม่ พี่น้อง และบรรยากาศแถวซอยบ้าน
ถึงมันจะน่ากลัว แต่มันก็บ้านกู
กูเบื่ออเมริกาโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เพื่อนกูอยู่ไหนวะ
วันเดอร์แลนด์ กูรักมึง ไม่มีใครดีเท่าพวกมึง กูสาบาน
ประเทศเหี้ยนี่มันมีอะไรวะ กูมาทำไมเนี่ย
กูน่ะ จริงจริงยังไม่ถึงวิกฤตหรอก
แต่กูแค่ทนไม่ไหว อีเหี้ยเอ้ย
ไม่รู้จะไประบายกับใครจริงจริงว่ะ
อีสัด
แม่งไม่มีใครอยากจะฟังกู
ทำไมชีวิตนี้มันยากจังวะ
หรือว่ากูทำให้แม่งยากเองวะ
เออ กูขอโทษ
เปลี่ยนได้ปะล่ะ ไม่เอาแล้วอะแบบนี้ อยากกลับบ้านอะ
ทำไงดีล่ะเนี่ย
มันเกิดจากอะไรวะ ใครทำให้เกิด
เออ รู้คำตอบอยู่เต็มอก
กูเอง
เหลืออีกกี่วันกี่เดือนหนอ จะได้กลับบ้าน
อย่างน้อย ได้สูดอากาศเน่าๆสักสองสามอาทิตย์ก็ยังดี
ไม่ไหวแล้วโว้ย จะไปบอกใครดีวะ
จะบอกให้นะ
มันไม่มีใครมารับรู้กับกูหรอก ว่าในใจกูมันเป็นยังไง
เฮ้อ พร่ำเพ้อไปจะได้เหี้ยอะไรขึ้นมาวะ
พิมพ์ไปก็ไม่มีใครอ่านออก
แม่ง บางทีก็อยากตายว่ะ
แต่ไม่กล้าทำ กลัวเจ็บ
จริงๆ แค่จินตนาการถึงมีดที่กรีดเนื้อ กูก็เสียวจี๊ดแล้ว
จะเอาปัญญาที่ไหนมาฆ่าตัวตายวะ อีเหี้ยเอ้ย
จะยิงตัวตาย อีเหี้ยกูก็ไม่มีปืนอีก
เออ กูก็มีความสุขนะทุกวันนีี้
ไม่สิ เหมือนมีความสุขมากกว่า
มันมีอยู่หรอก ความสุขอะ
แต่อีเหี้ย มันมีบางอย่างซ่อนอยู่ว่ะ
มันออกมาเงียบๆ ขนาดตัวกูยังไม่ค่อยเห็นเลย
มันซ่อนอยู่ตลอดเวลา
มันคือความเหงา คิดถึงบ้าน
ไอ้คำว่าคิดถึงบ้านนี่อธิบายได้ครอบคลุมนะมึง
ไม่ใช่แค่ตัวบ้าน
แต่กูคิดถึงทุกอย่างที่กูเคยมีที่บ้านกู
มาที่นี่ มีโอกาส
แต่กูไม่มีบ้าน
ไม่มีบ้าน
